Even geen bereik

Hoe is het om even niet met de wereld om je heen digitaal te communiceren? Vandaag valt in een groot deel van Nederland de stroom uit. Niet in Utrecht, waar ik woon, dus de ervaring is mij onthouden. Maar niet voor lang, want over 4 weken zal ik een leiderschapstraject in een Afrikaans natuurpark volgen. Het traject sprak me direct aan. De teksten van de Foundation of Natural Leadership raakte een gevoelige snaar en ik wist meteen: dit is mijn volgende stap. Tijdens dit traject ga ik samen vijf anderen opzoek naar antwoorden op vragen hoe ik verder wil als ondernemer en in het leven. Niet omdat zaken niet lekker lopen, zeker niet. Maar omdat ik aan alles voel dat er nog iets heel dicht onder de oppervlakte is, waar ik mijn tanden in wil gaan zetten.
Ter voorbereiding volgde een intake gesprek met Jan Pieter van Lieshout, de man die ons door Afrika zal gidsen samen met twee Zulu’s. Hij vertelt me over de trail en ik vraag erop los. Ik heb geen zin in een soort Expeditie Robinson, waarbij ik moet zoeken naar eten of lastige onderwater puzzels moet oplossen. Hij stelt me gerust. Wel zijn er veel wilde dieren en slapen we buiten. Die uitdagingen ga ik graag aan. Er is alleen een ding waar ik zenuwachtig van word: ik zal geen contact hebben met de buitenwereld. De mobieltjes gaan in een kluis en worden niet meegenomen. Het zou ook niet veel zin hebben ze mee te nemen, want in het natuurpark Umfolozi heb je geen bereik. Maar toch, met je mobieltje op zak kan je nog door je foto’s bladeren. Of oude berichtjes lezen. Nu zal ik helemaal van de radar verdwijnen en mijn vrienden en gezin even loslaten. ‘Het zorgt ervoor dat je helemaal daar bent, los van alles en in verbinding met de natuur. Je maakt connectie met wat er op het moment is. Presence. De volgende stap in je leiderschapsontwikkeling.’, verzekert Jan Pieter mij.
Ik lees net op Twitter hoe onwennig en ongemakkelijk het was voor de mensen in het stroomloze gebied geen connectie te hebben met de buitenwereld. Ik vraag me nu af: hoe hebben de stroomloze Nederlanders deze leiderschapservaring beleeft? Want zo kun je het dus ook zien. Welke inzichten hebben zij opgedaan en zijn zij dichter bij de natuur gekomen, of bij elkaar? Of weten we dat pas over negen maanden?;-)

Een architect in zwaar weer, en daarna

Hoe ondersteun je een ondernemer in zwaar weer? Bijvoorbeeld de architect die vorig jaar bij mij aan tafel zat om te vertellen dat er van zijn prestigieuze bureau niet veel meer over is. De opdrachtenstroom was in een half jaar tijd vrijwel opgedroogd en het prachtige pand waar zij in 2005 naartoe verhuisd waren, had hij weer verruild voor de zolderkamer in huis. De drie medewerkers waren sinds vorig jaar ontslagen. De man die voor mij zit, sombert en weet niet hoe hij weer aan de slag kan. Hij kan alleen maar architect zijn, toch? Daarbij is hij dik in de vijftig en hij weet niet of hij de moed heeft om weer de schouders eronder te zetten. Zijn hart lucht hij bij vrienden, die hem goed bedoelde adviezen geven maar waarvan hij zegt er nog niet door geholpen te zijn. Voor de buitenwereld speelt hij nog goed weer. Dan pak ik een wit vel en zeg tegen hem: dit is het canvas voor je volgende bedrijf. Want je hebt geen keuze, je zal aan de slag moeten. Het goede nieuws is: je hebt er de tijd voor. Samen ontdekken we wat er nog meer is: we spreken over vergeten dromen, opgedane (negatieve en positieve) ervaringen, we brengen zijn netwerk in kaart en we kijken naar de wereld om ons heen. Waar zit je toegevoegde waarde? Na ieder gesprek volgt een opdracht en langzaam komt de energie weer terug. Nu, een half jaar later, zit er een energieke man voor me. Hij vertelt over de stappen die hij heeft gezet met een nieuwe partner en de opdracht die ze samen hebben opgepakt. Geen traditionele ontwerpklus, maar veel meer met advies. De nieuwe bedrijfsnaam helpt hem zich anders te positioneren. Daarnaast coacht hij twee studenten, omdat hij dat altijd al wilde doen. Ik voel dat hij weer de goede kant op beweegt en ben benieuwd wie hem dit jaar gaat volgen, want hier word ik blij van!

Duim omhoog voor de vernieuwers!

Voel je je soms niet gewaardeerd door je leidinggevende terwijl je wel dingen voor elkaar krijgt? Of ben je een leidinggevende van iemand die zich altijd onaangepast of ongrijpbaar gedraagt? Wellicht is er het volgende aan de hand.
Een van mijn relaties is een echte Baanbreker. Ze bokst het voor elkaar om de directie en medewerkers van haar bedrijf mee te krijgen in een ambitieus ontwikkelspoor naar duurzaamste bedrijf. Hoe ze het doet? Ze weet het zelf niet eens precies. Maar als je met fotoduimhaar praat, hoor je wel hoe, deels onbewust, bekwaam ze is. Een stuk van haar verhaal. “Op een dag voelde ik: ik wil dat ons bedrijf stopt met produceren van afval. Ik ging naar de directie en zei: over een jaar kom ik met een verhaal, dan wil ik dat jullie aandachtig naar mij luisteren. Ik had dat jaar keihard nodig om al mijn gedachtes en gevoelens te ordenen. Uiteindelijk heb een boek geschreven dat ik een jaar later aan de directie heb overhandigd. Niet zomaar een boek: want lezen doen ze toch niet. Het is een boek geworden vol met gekkigheden: tekst gedrukt in spiegelbeeld, omkeringen. Ze bleven er maar in bladeren toen ik het overhandigd had. Soms lachend lezend, dan weer aandachtig. Ik besefte me toen dat ik de eerste slag gewonnen had.” Haar verhaal zit boordevol met dit soort subtiele keuzes die juist in vernieuwingsprocessen zo cruciaal zijn.
Ze vertelt me hoe lastig het is voor haar leidinggevende om haar functioneren te beoordelen. Ze krijgt van alles in beweging, ook binnen haar projecten verloopt het soepel. Komt het nou door haar? En wat doet ze dan precies? Het is zo onherkenbaar, zegt hij tegen haar. En ik heb ook af en toe behoefte aan waardering! Ik geef haar mee: het is onherkenbaar voor de mensen die het type werk dat je doet, niet kennen. Eigenlijk kun je het elkaar niet kwalijk nemen, jullie zijn onder een ander gesternte geboren.

Ik hoor vaker dat leidinggevenden worstelen met hoe ze innovators of Baanbrekers moeten beoordelen. Om de relatie tussen jullie weer een waardevolle invulling te geven, raad ik jullie aan om hier aandachtig en onderzoekend over in gesprek te gaan en te blijven (!) om samen te ontdekken wat ieder nodig heeft. Pas dan krijgt de relatie weer waarde. Feit blijft dat vernieuwers de waardering niet van de gevestigde orde krijgen. Beter halen zij positieve energie uit gesprekken met gelijkgestemden, al dan niet buiten de organisatie. Of van het koesteren van successen. Daarom steek ik voor alle vernieuwers nu mijn duim op! Keep up the good work.

Het ACT® gesprek

Eerder al kondigde ik aan om een coachtraject in te gaan, genaamd ACT®. Na een sessie plaatjes kiezen online, was ik benieuwd naar de interpretatie. Die kwam gisteren: in gesprek met de coach, Patricia Mazairac. Het was een indrukwekkend gesprek en in twee uur tijd lagen mijn drijfveren, mijn mate van balans en mijn ontwikkelpunten op tafel: de kaartjes waren op een indrukwekkend wiel gepositioneerd. Krachtig vond ik dat de methode niet inzoomt op gedrag (dat kan in iedere situatie anders zijn), maar op wat daar weer onder zit: wat drijft je? Goed ook om te horen waar je niet in moet investeren omdat het gewoon niet in je zit. En wat gaat het snel! Er komt meer uit dan een dag assessment doen. We zijn nog niet klaar, ik heb huiswerk mee en een nieuwe afspraak staan. Gelukkig, want ik kreeg er enorm veel energie van! Aanrader dus.